ارسال برای دوستان                    انتقادات و پیشنهادات
مسئوليت‏آور و وسوسه‏انگيز شماره  28  تابستان 88   جواد محدثی
	بيت‏المال و ثروت عمومى، پشتوانه اقدامات عمرانى، آموزشى، خدماتى، امدادى و پرداخت حقوق و هزينه‏هاى جارى يك حكومت است. خزانه و بيت‏المال، جايى است كه حقوق همه افراد به آن بسته است و نحوه برخورد با آن و مصرف و هزينه كردنش، شاخص «ميزان عدالت» و نشان دهنده «تقواى مديران و مسئولان» و متصديانى است كه آن را در اختيار دارند. از اين رو، بيت‏المال، يكى از لغزنده‏ترين جاده‏ها و فريبنده‏ترين پديده‏ها و وسوسه‏انگيزترين امكانات است. شيطان، در كمين كسانى نشسته كه دست‏رسى به «بيت‏المال» دارند و ثروت‏هاى عمومى و امكانات ملى در اختيارشان است يا در اين زمينه‏ها، «حق امضا» و «حق برداشت و پرداخت» دارند. اين حق، به همان اندازه كه مسئوليت‏آور است، وسوسه‏انگيز و لغزاننده نيز هست. دست‏رسى به بيت‏المال، اگر براساس ضوابط شرعى و قانونى باشد و در راهى خداپسندانه برداشت و خرج شود و حق عموم افراد، مراعات گردد، زمينه‏اى براى رسيدن به «قرب خدا»ست و اگر نسبت به نگه‏دارى، هزينه كردن، تقسيم، تخصيص، برداشت و استفاده از آن، سستى و سهل‏انگارى شود و «خواسته دل» و «منفعت شخصى» و «سود جناحى»، معيار و مبناى استفاده از آن شود، ابزارى در دستِ شيطان، براى جهنمى ساختن بندگان خدا و به بند كشيدن آزادگان و اسير ساختن دنياپرستان است. كم نيستند كسانى كه راه ورودشان به دوزخ، «اتوبانِ اموال» است و كم نيستند كسانى كه با طناب ثروت و پول و امكانات، خود را «حلق‏آويز» مى‏كنند. آن چه براى تاختن در اين جاده، «مانع» ايجاد مى‏كند، «تقواى مالى» است و آن چه در مسير سوء استفاده از اموال و حقوق عمومى «سرعت‏گير» ايجاد مى‏كند، به ياد داشتن حساب روز واپسين و محكمه الهى است كه مى‏پرسند: «از كجا آوردى و در كجا و چگونه خرج كردى»؟ حيف است كه انسان، با همه كرامت‏هايى كه دارد، به خاطر پول و از راهِ مال، «جهنمى» شود. تعداد مراجعه   32   بار
مطلب فوق را چگونه ارزیابی می کنید؟    عالی خوب   متوسط